آری دوستان امروز روی سخن من شما عزیزانی هست که گرچه ازخاک وطن دورید ولی هنوز دلتان برای آن می تپد. دوستان اقداماتی که ما تا کنون انجام داده ایم خوب بود ولی کافی نیست!

     دوستان صرف اینکه فقط تجمعی داشته باشیم و جنایات را محکوم کنیم کافی نیست! با یک اعمالمون هدف مند تر و منظم تر باشه. در اینجا نکاتی که به ذهنم می رسه تا بتوتانیم قدری بیشتر و ماثر تر عمل کنیم رو ذکر می کنم!

    دوستان یاران ما در وطن نیاز به روزنه ای برای تنفس دارند! اینها دارند آخرین توان مردم را می گیرند و به نظر من تنها راه برن رفت از این وضعیت حضور و فعالیت خبرنگاران خارجی در ایران هست. دوستان در شرایط کنونی تحریم سیاسی ایران تقریبا نا شدنیست چون اولن دول خارجی در درجه ی اول ( بر خلاف دولت مردان ما!) در فکر منافع خود هستند و دومن الان دلیل کافی برای این کار از نظر بین المللی وجود نداره! زیرا هر گونه اقدامی رو دولت ایران می تواند دخالت در امور داخلی کشورش قلمداد کند. ولی عزیزان راه حل این ماجرا همان گونه که گفتم حضور خبرگزاری های خارجی در ایران است. ما می توانیم از دولت های کشور هایی که در آن ساکن هستیم بخواهیم برای ارسال خبر نگاران خود به ایران فشار بیشتری به جمهوری اسلامی وارد کنند و در صورت سر باز زدن رژیم از این کار آنها دفاتر صدا و سیما در کشور هاشان را بسته و خبر نگاران آن را اخراج نمایند. ما اگر بتوانیم پای رسانه های جهانی رو به کشورمان باز کنیم حتمن از شدت فشار ها بر روی ملت کاسته خواهد شود چون با حضور خبر نگاران خارجی نمی توانند آتش بروی مردم بگشایند و آنها را مضروب کنند!

      و از طرف دیگر ما می توانیم با تحریم محصولات شرکت هایی که در صدا و سیمای جمهوری اسلامی تبلیغات تلویزیونی دارند، آنها را وادار به لغو قرار داد خود با صدا و سیمایی جمهوری اسلامی کنیم. ما حتی می توانیم با مراجعه به دفاتر و نمایندگی های این گونه شکت ها (از جمله نوکیا، الجی، سنی و . . .) به آنها متذکر شویم به دلیل پخش تبلیغات شما از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ما از خرید محصولات شما خود داری می کنیم! این حرکت به ظاهر ساده ولی بسیار ماثر است. دوستان خارج نشین می دانند در این شرکت ها بحث کاستومر سرویس چه امر مهم و حیاطی هستند! ما می توانیم با این گونه اعمال فشار بیشتری به جمهوری اسلامی وارد کنیم تا شاید بتوان مجوز کار خبرگزاری های خارجی در ایران را بگیریم! این مهمترین کاری است که ما در خارج از ایران می توانیم و باید انجام بدیم!

     نکته ی آخری هم که باید بیان کنم این است که عزیزان در این موقعیت باید اختلافات گذشته را کنار بگذاریم و همدل و هم صدا با هم از هموطنانمون حمایت کنیم. ما نباید و نمی توانیم که به آنها بگوییم چه باید بکنند و یا چه بخواهند و . .  . آنها هستند که باید محدوده ی فعالیت و شعار ها و فعالیت های مارا مشخص کنند چون آنها هستند که دارند هزینه ی این فعالیت هارا می پردازند. این را فراموش نکنیم!

     این نکاتی بود که تا اینجا به ذهن من رسید. در روز های آینده شاید بیشتر در این زمینه سخن بگویم!

     به امید ایرانی آباد، آزاد و سربلند!

     به امید پیروزی!

     موفق باشید!